Naar hartenlust

In de rubriek Naar Hartenlust zijn we in gesprek met leden van harttrimclub Leiden. Zij vertellen hierin wat hun medische achtergrond is, op welke manier zij lid zijn geworden van de Harttrimmers en wat de vereniging voor hen betekent.
Heel veel!” Op de vraag wat de wekelijkse trimavond voor hem betekent, antwoordt Willem de Bruin zeer gedecideerd. Met zijn 85 jaar is hij de oudste, en ondanks zijn lengte van 1 m 60 een geduchte tegenstander bij het volleyballen van de Harttrimmers elke donderdagavond.

Een sportman in hart en nieren. Jarenlang actief bij korfbalvereniging Vicus Oriëntis (letterlijk Oosterkwartier, in 1995 opgegaan in Sporting Trigon). Momenteel zwemt, wandelt en fietst hij nog steeds geregeld. “Dat heb ik altijd gedaan”, zegt hij met gepaste trots.

Het jaar 1991 werd een keerpunt in zijn leven. In maart kreeg hij een hartinfarct. “Veertien dagen ervoor was ik nog op een gewone fiets naar Utrecht en terug gereden.” De opgeroepen arts concludeerde dat hij naar het ziekenhuis moest. “Dat doe ik morgen wel op de fiets”, reageerde Willem laconiek. Het werd een taxi, terwijl het eigenlijk een ambulance had moeten zijn.
Na zijn revalidatie meldde hij zich bij de Harttrimmers. De vereniging (in 1973 opgericht) was lange tijd de enige recreatieve sportvereniging voor revaliderende hartpatiënten in de wijde omgeving van Leiden. “Er waren toen drie avonden van drie uur. Het zat helemaal vol. Ik heb gelukkig maar kort op de wachtlijst gestaan en kwam in een groep met mensen die ik al kende van het revalidatiecentrum in Katwijk.”
In 2008 onderging Willem een bypassoperatie. Dat hield hem niet af van een snelle comeback bij de Harttrimmers. Hij werd daarbij gestimuleerd door zijn cardioloog De Rotte van het toenmalige Diaconessenhuis. “Die zei: ‘Als je in beweging blijft, maak je aderen aan’.”
Willem is vol lof over de inmiddels gepensioneerde De Rotte: “Een fantastische arts. Toen ik een keer opmerkte dat het erg druk was op de afdeling, zei hij: ‘Als je hier over de drempel bent, dan is er geen tijd meer’. Hij had alle aandacht voor zijn patiënten.”
Eind 2012 kreeg Willem de diagnose endeldarmkanker. Sindsdien heeft hij een stoma. “Mijn goede conditie heeft me gered. Wanneer je veel beweegt, herstel je sneller. Daar ben ik van overtuigd.” En dus gaat Willem wekelijks naar de trimavond: uiteraard op de fiets.

Roen van der Geest

Louis Weyzig • 30 oktober 2019


Previous Post

Next Post